HAUSTFERÐ 10.BEKKJA LINDASKÓLA haustið 2009.       

        Að lokinni nýrri tegund samræmdra prófa í 10.bekkjum allra landsmanna var efnt til hinnar árlegu haustferðar þ. 17 og alla leið yfir á 18. september s.l. á vegum Lindaskóla og stefnan tekin á mörkina hans Þórs norðan Eyjafjallajökuls sunnan heiða. Um tíma voru þó blikur á lofti, uppteiknaðar af veðurstofunni í formi rigningar, sem skyldi sem aldrei fyrr einmitt þessa ferðadaga okkar.

Svo rættist úr og við lögðum upp um svipað leyti og sást að yngri nemendum skólans var skipað til sætis með hefðbundnum hætti.

Langferðabílarnir voru tveir stórir, sem ofan Elliðaáa var skipt í stóran og lítinn og svo skipaðist, að í þeim minni var bara karlpeningur. Sá bíll gekk það sem eftir var ferðar undir nafninu “Hrúta-rúta”.

Var nú stefnt í austurátt með heyrnartól í eyrum og æpoddann í kjöltunni. Stoppað á Hvolsvelli og nokkur vel valin atriði úr Njálu tekin fyrir, búningar og allt! Og af því að íturvaxni enskukennarinn var með var allt flutt á ensku og þótti túrhestunum á staðnum það afar skemmtilegt. “Bergþóra var drengur góður” varð “Bergthora was a good boy” og svo hin gullna tilvitnun í orð hinnar sömu Bergþóru “ung var ég gefin Njáli” varð að “ I was given Neil young”.

Það kom sér einkar vel að hinir kennararnir sem með voru í för voru báðir íþróttakennarar og æfðu þeir stökk í fullum herklæðum og fótskriðu á (frosnu) Markarfljóti. Hið síðara tókst ekki alveg jafn vel og sagt er frá í sögunni góðu.

Að þessu loknu var nú ekið inn með fyrr nefndu Markafljóti og staldrað í Stakkholtsgjá og nú skyldi gengið með læknum inn að þrengingu og fegurð gjárinnar tekin út.

Það tók tímann sinn að hefja gönguferðina, táningsstelpur að jesússa sig eða skamma kennarana fyrir að hafa ekki látið sig vita um gönguferðina og nú þyrfti að taka “allt” upp úr töskunum til að ná í gönguskóna. og þá passaði náttúrulega þetta ekki ofan í töskuna aftur !!

Jæja hópurinn lagði af stað, vatnið í læknum óx nánast fyrir framan augun á ferðalöngunum í rigningunni og meira að segja hinn íturvaxni enskukennari lagði líka af stað. Gárungarnir impruðu samt á því að það væri engin hætta á að hann villtist þetta sinnið, það var bara ein leið inn gjána og svo sama leiðin út úr henni aftur! Svo var hoppað yfir vatn og stiklað á steinum, skríkir og skrækir blönduðust nið náttúrunnar.

Þegar úr Stakkholtsgjá sleppti beið “trukkurinn”, eins og rútubílstjórinn kallaði hann en honum ók ráðsmaður í Húsadal Þórsmerkurinnar. Hann fór fyrir yfir árnar og leiðbeindi okkur rétta og góða leið, alla leið. Það vakti eftirvæntingu í fyrri rútunni að fylgjast með hrúta-rútunni, en hún var sjónarmun (mun) minni!

Vel var tekið á móti hópnum, vísað til tveggja húsa og nemendur fleygðu sér til kojs, líklega til að safna kröftum fyrir nóttina, en eins og allir vita halda nemendur að það sér skylda þeirra að sofa sem allra minnst – helst ekkert - í skólaferðalögum.

Kennarar brettu fljótlega upp ermar og settu sig í eldunarstellingar og fengu til þess  aðstoð nokkurra valinkunnra ungra drengja. Lagt var á mið nokkuð flókinnar matseldar og stefnan sett á “Skipalónspasta númer 2”.

Meðan á þessu stóð skipulögðu heimamenn göngu- og skoðunarferð. Þátttaka var dræm – 5 eða 6 nemendur gengu spölinn.

Góður rómur var gerður að pastanu, hvítlauksbrauðinu og tveimur drykkjardjúsum, sem framreiddir voru með. Nemendur gengu fallega og vel um mat sinn og leir og héldu síðan áfram að “hvíla” sig (!).

Allt var nú tíðindalaust fram að kvöldskattinum, en þá sýndi annar íþróttakennarinn, nefndur eftir mjólkurbílstjóranum Bjössa, þvílíka snilldartakta í kexröðun (kallað kexhlöðun eftir þetta og verður aðlíkindum valfag í Lindaskóla í framtíðinni) að undrum sætti. Vonandi náðist það á mynd.

Nóttin var stórslysalaus, reyndar slysalaus með öllu – reynda svaka róleg – nánast of dauf, svona frá sjónarhóli og undirbúningi kennara, sem bíða í alls konar ofvæni um hvað gerist næst.

Morgun reis á austurhimni sem stundum fyrr. Krakkarnir voru snögg til samantektar og orð ráðsmanna voru öll jákvæð um umgengni og aðra framkomu krakkanna, sögðu þau til mikillar fyrirmyndar. Við kennarar gátum rétt svo reddað heilum tólf krökkum undan ættleiðingu þarna í fjöllunum.

Svo var haldið heim, nánast sömu leið, stoppað á Hvolsvelli og Njála tekin til kostanna aftur, reyndar bara smá.

Komið að Lindaskóla upp úr kl. 14 og okkur ferðalöngum hlýnaði öllum í hjartanu við orð rútubílstjórans, þegar hann kvaddi krakkana og sagðist vona innilega að hann fengi að keyra þau í vorferðinni, því betri umgengni og hressari jafnt kurteisari og betri krakka minntist hann ekki eftir að hafa keyrt fyrr.

Þetta var fín ferð með fína fararstjóra og enn fínni krakka. Sér, heimilum sínum og skóla til sóma.

Sigurbjörn, Davíð og Pjetur

fararstjórar aldarinnar.